Het verhaal van Claudia’s wederhelft!


Uw vrouw wil honden opvangen? NEE, NEE, NEE!!!

Mijn vrouw heeft zich een paar maanden geleden bij de onverlaten aangesloten die honden opvangen. In het begin dacht ik dat het een tic was (zoals je dat soms wel bij vrouwen hebt) die wel over zou waaien. Omdat het hier dus om een groep vrouwen gaat, dacht ik dacht het vroeger of later zou eindigen in zo’n typisch vrouwengeruzie... Maar het liep anders en mijn lijdensverhaal begon:

Ons huis is sindsdien een puinhoop. De tuin ziet er uit als of er wilde zwijnen in huizen. Ik word alsmaar magerder en ons vroeger zo gezellige huisje lijkt soms wel het Centraal Station…

De ellende begon direct al met de eerste hond. Eigenlijk zou er één hond komen, dat was genoeg bij onze twee eigen honden. Maar 's avonds zaten er ineens zes honden op mijn bank!

Omdat ik een kattenallergie heb moet ik met de honden beneden op de bank slapen (de kat van mijn vrouw ligt in bed). Onze eerste opvanghond Goofy heeft mijn mooie bank helemaal met de grond gelijkgemaakt. Mijn schoonouders hebben mij met de kerst een nieuwe bank cadeau gegeven. Waarschijnlijk waren ze bang dat hun dochter inclusief aanhang op vier poten retour zou komen (mijn schoonvader had me gewaarschuwd voordat wij gingen trouwen!).

Omdat ik dus op de bank slaap wordt ik ook misbruikt als slaapplaats voor de puppies. Mijn edele dierenbeschermster wacht (aan de telefoon met haar collega's) tot ik op de bank in slaap gevallen ben. Dan legt ze de slapende puppies op mijn buik, sluipt met haar kat en haar Pincher naar boven en doet de deur dicht om niet gestoord te worden in haar schoonheidsslaap. Na haar de zondvloed!

's ochtends sta ik helemaal geradbraakt op... en nu mag u raden waar ik dus bijna in uitglijd! Ik kan zo nog wel even doorgaan: ik wil mijn schoenen aantrekken - de helft daarvan ontbreekt omdat iemand ze opgevreten heeft.

Of: vanwege de vele honden heb ik een hoofdtelefoon gekocht (oke, ook zodat ik niet de hele tijd de hondenverhalen van mijn vrouw aan de telefoon moet aanhoren). Moet ik u vertellen wat er van mijn hoofdtelefoon overgebleven is???
Of de husky die mijn vrouw goedwillig in de opvang nam, omdat niemand voor deze arme ziel een plekje had (gewoon omdat niemand zo stom is en een Huskypup opneemt...). Weet u hoe het is als u 's ochtends moe de keuken in komt gelopen en moet oppassen dat u niet in hondenpoepjes en hondenpis stapt, hopende om tenminste een kop koffie te krijgen...

En waar vroeger een mooie witte muur was is nu een groot (werkelijk groot!) grijs gat. Ja, want de arme lieve Husky had tekort aan kalk wordt me dan verteld...

Of: het is heet en u probeert om een goede vader voor uw kinderen te zijn. U koopt samen met de kinderen zo’n opblaaszwembad en vult het met water ... U roept de kinderen, deze komen blij de tuin ingelopen en u ziet het al uit de verte: hm?, geen water....?? U gaat kijken...

wat treft u aan? Het zwembad heeft geen bodem meer, alleen een groot gat - en een natte husky loopt met modderpoten vrolijk aan u voorbij het huis in en rent als een jong kalf uitgelaten over uw bank. Fantastisch, echt fantastisch!

Of: Er komen weer nieuwe honden... mijn vrouw heel lief en onschuldig: “schatje, vanavond komen honden binnen. Wij regelen hier kort de adopties, honden komen om 7 uur, kwart over 8 (tv avond) is weer rust... ”

Om 7 uur kom je doodmoe van het werk naar huis. Natuurlijk is er alleen maar pizza, want mijn vrouw had weer geen tijd om te koken. Je bent moe, je hebt problemen op de zaak en je hebt HONGER. Tja, het vliegtuig heeft vertraging, de adoptanten zitten nog steeds in uw keuken, eten uw pizza en uw bank is bezet.

Of uw vrouw wil met haar honden vriendinnen barbecuen: een catastrofe, allemaal vegetariërs. Heeft u ooit een sojaworst gegeten? Dat lusten onze honden nog niet eens!

Adopties: als wij een opvanghond hadden en mijn vrouw MOET hem afgeven aan de adoptanten - dan is er weer geen avondeten. Want: mevrouw huilt en huilt en huilt omdat ze de arme hond moest weggeven (natuurlijk moet aan de telefoon tot middernacht nog verder gehuild worden). Of: er is alleen maar rauwe kip, want mijn vrouw heeft haast en de keuken moet snel weer vrij zijn voor de adoptanten die elke minuut kunnen komen (het is echt gebeurd).

Ik moet toegeven: soms wens ik me dat ik ook zo'n arme Spaanse pup met diaree was - die krijgen hier prima eten voorgezet!

En dan de telefoonrekeningen! Voor dat geld kan ik een Ferrari leasen. Maar als ik daar iets van zeg, is het: andere vrouwen gaan voor dat geld naar de kapper, de manicure of naar de sportschool waar ze dan hun minnaar leren kennen... Als mijn vrouw tenminste een keer naar de kapper zou gaan of het geld zou investeren in een avondeten - zonder dat diverse honden het van tafel jatten...

Of: ze stuurt zielige e-mails over arme honden naar haar vriendinnen. Uren later: ze rent woest door de slaapkamer en schreeuwt behoorlijk dieronvriendelijke woorden: onze Chinchilla (welke 's nachts altijd vrij in de kinderkamer rondloopt omdat hij het op zich heeft genomen om op de 1e verdieping het behang op te eten) is ontsnapt en zit nu onder haar bed. En zij kan niet slapen, omdat de Chinchilla aan de bedpoten knaagt. DAN zou u de dierenvriend eens moeten horen!

En als u wederwoord heeft komt zo’n typisch vrouwelijk gegiechel: “Ha ha, die gaan wij herplaatsen als noodgeval... wij zetten jou op het internet onder de rubriek ‘Senioren’.”

Zo, ik zou u nog meer kunnen vertellen - want wij hebben hier op dit moment zeven honden..

Mijn tip: laat uw vrouw niet in de buurt van deze onverlaten - uw rustig leventje is dan afgelopen.

Groetjes van Andre - man van een opvangplaats