Turkije, een prachtig land met
interessante bezienswaardigheden, zon, zee, strand, schitterende natuur
en gastvrije mensen. Maar ook hier is het – zoals in
alle zuidelijke landen - droevig gesteld met het lot van de honden (en
katten).
De straathondenproblematiek is een eeuwen
oud en nog steeds onopgelost probleem. Alleen in het Europees gedeelte
van de stad Istanbul wordt het aantal straathonden op 150.000 geschat!
De meerderheid van de Turkse bevolking ziet de straathonden als
gevaarlijke dieren, welke kinderen bijten en ziektes overdragen. De
vergiftigingsacties door de gemeentes worden daarom ook onverschillig of
zelf toestemmend geaccepteerd.
De hond (links nog gezond) werd door een man van de
gemeente over het hek gegooid. De andere honden
achter het hek zagen hem als prooi en hebben hem doodgebeten en
aangevreten van de honger (foto rechts).*
Reeds in de jaren 20 heeft de gemeente Istanbul alle straathonden
gevangen en naar een dichtbijzijnd eiland laten brengen, waar ze zonder
eten en drinken ellendig crepeerden. Het schreeuwen van de stervende
honden was dagen te horen. Veel geholpen heeft dit niet: na verloop van
korte tijd waren er nieuwe roedels honden in de straten van Istanbul.
De gemeentes negeren het feit, dat het
aantal loslopende honden direct te maken heeft met de grote hoeveelheden
vuilnis op de straten. Lees hieronder het verhaal van Robert Smith,
een Engelse zakenman en oprichter van het S.H.K.D. asiel in Istanbul,
over de straathondenproblematiek:
"…straathonden zijn zoals wilde dieren.
Hun aantal hangt uitsluitend van de draagcapaciteit van hun gebied af.
De draagcapaciteit hangt van de hoeveelheid eten (en in droge landen de
hoeveelheid water) af. In Turkije praten we voor 99% over vuilnis (ook
stukjes eten bij restaurants enz.) Als er meer insecten zijn neemt de
bevolking vogels toe. Als er meer groen gras is neemt de bevolking
herten toe, en andersom. Het is hetzelfde met straathonden. Een leemte -
een gebied met verteerbare vuilnis - wordt daarom automatisch door
nieuwe honden gevuld. Een zwangere teef kan binnen 6 jaren theoretisch
42000 hondjes produceren. Daarom blijft de hondenbevolking altijd min of
meer stabiel. Als je honden in een stad of wijk vergiftigt of
verwijdert, worden ze erg snel - meestal binnen 1 jaar - door nieuwe
honden vervangen; of door honden die van de omliggende gebieden op zoek
naar eten binnenkomen of door kleine hondjes, die anders niet overleefd
zouden hebben. Honden lopen tot 7 kilometer op zoek naar eten. Als ze
eten vinden, en geen reeds aanwezige hond ze wegjaagt, bezetten ze hun
nieuwe gebied. Daarom is er maar een praktische oplossing (tenzij je het
leger binnenroept en letterlijk elke teef in een stad doodt of tenzij je
alle vuilnis zoals in Singapore van de straten verwijdert): dit heet 'neuter
and release' en is door de Wereld Gezondheidsorganisatie bestudeerd en
aanbevolen.
De 'draagcapaciteit' van een gebied (d.w.z.
van een stad tot haar uiterste voorsteden) moet door gesteriliseerde en
het liefst ingeente honden bevolkt zijn. Wanneer deze inwoners gemiddeld
binnen 3 of 4 jaren sterven, sterft de straathondenbevolking ook uit,
mits de omliggende gebieden ook alleen door gesteriliseerde honden
bevolkt zijn. Alleen echt gevaarlijke honden moeten in het asiel
opgesloten blijven. Alle andere honden moeten na herstel van sterilisatie,
na behandeling voor andere ziekten zoals schurft, en na inenting, in hun
'thuisgebied vrijgelaten worden - met tatoeëring in een oor en halsband
of oorclip."
Vergiftiging van zwerfhonden in Bahcesehir/Istanbul,
december 2004
Wilt u meer weten? Deze organisaties zetten zich actief in voor
dieren in Turkije:
Stichting ATAR
Actie Zwerfhonden
Op onze Nieuws
pagina berichten wij regelmatig over misstanden in Turkije en
gevallen van dierenmishandeling. Ook verwijzen wij naar petities om
te protesteren.
(*foto's: Stichting ATAR)
