Het SHKD, het dierenasiel in Istanboel - 2002 -
 

Turkije, een prachtig land met interessante bezienswaardigheden, zon, zee, strand, schitterende natuur en alleraardigste, gastvrije mensen. Onze vakantiebestemming van 2002 stond al snel vast, we wilden graag nog eens naar Turkije en dan zeker ook naar Istanboel, die sprookjesachtige stad aan de Bosporus. Behalve de bekende toeristische trekpleisters in Istanboel hadden wij ook een minder voor de hand liggende bestemming op ons lijstje: het SHKD-dierenasiel. Als trotse eigenaren van een voormalige straathond uit Spanje - waar het net zoals in Turkije droevig is gesteld met het lot van de honden - voelen wij ons zeer betrokken met wat stichting AAI in Nederland doet voor Turkse en Spaanse honden. Zodoende hadden wij ons aangemeld om op onze terugvlucht een aantal honden mee te nemen waarvoor AAI een Nederlands baasje had gevonden. En als we dan toch in Istanboel waren, wilden we ook gelijk een kijkje nemen in dit asiel waarmee AAI samenwerkt.

We waren er van harte welkom; Doruk, de Turkse contactpersoon van AAI, bracht ons er naar toe. Het asiel, opgericht door de Engelse zakenman Robert Smith, ligt buiten Istanboel en was best een stuk rijden. Onderweg stopte Doruk: een grote hond, helaas al dood, midden op de weg, slachtoffer van een aanrijding, iets wat zeer regelmatig gebeurde. Doruk sleepte de hond naar de zijkant van de weg, belde het asiel om door te geven waar de hond precies lag, zodat hij weggehaald kon worden. Het drukte ons gelijk met de neus op de feiten.

Eindelijk waren we er. Een rommelig kantoor waar we kennismaakten met Selma en een paar van de eerste bewoners: Cappi met zijn 3 poten, Zorro van 6 maandjes oud die door calciumgebrek een probleem aan zijn achterpoten had, een pekinees op leeftijd die dat weekend naar Duitsland zou gaan, en .......... met haar prachtige ogen en een verlamd achterlijf. Al deze honden hadden een handicap en mochten daarom in en rond het gebouwtje rondscharrelen, zodat zij niet het onderspit zouden delven in een groep met sterkere honden. Het eerste wat opviel, was hoe vriendelijk ze zich gedroegen, ook naar wildvreemden toe.

En toen de buitenverblijven. Lieve help, wat een hoeveelheid honden, hier waren we niet op berekend, zoveel??? Het waren er wel een aantal honderd!!! Bij elke kooi waar we kwamen, sprongen 10 à 15 honden tegen het hek aan om onze handen te likken, allemaal hunkerend naar een beetje aandacht; de meeste supervriendelijk. We kwamen ogen en handen te kort om al die honden te bekijken en een knuffel te geven. We zeiden constant tegen elkaar: “Kijk, die eens, die is leuk!” “Moet je daar kijken, ah, wat een schatje!”

Het asiel heeft plek voor 750 honden en zit meestal tot de nok vol. En dit is niet alles, er is vlakbij ook nog een stuk bos waar plm. 1500 honden leven, die voorheen op straat rondzwierven. Ook deze honden worden gevoerd door de medewerkers van het asiel. De gemeente Istanboel houdt regelmatig vergiftigingsacties in wijken en denkt op die manier het aantal straathonden te beperken. Het SHKD pleit al jaren om consequent alle honden te castreren en terug te zetten op straat. De gemeente heeft naar deze veel humanere methode echter geen oren, laat staan dat zij er geld ter beschikking voor stelt.

Terug naar het asiel zelf. Van het verblijf waar een moeder met haar puppies zat, kwamen we in het kattenverblijf. Ook hier geen gebrek aan bewoners. Nederland heeft helaas ook een overschot aan katten, dus de katten hebben alleen kans op plaatsing in Duitsland. Handig in ieder geval om te testen of een hond met katten geplaatst kan worden. Hoe maken Doruk en Tuana nu een keus uit al die honderden honden om een kans te geven op een nieuwe toekomst in Nederland of Duitsland? Wat Nederland betreft, geeft AAI hen de vrije hand; honden die zij uitkiezen, komen op de website van AAI te staan. Wel blijken klein(re) honden meer in trek te zijn dan grote. Verder houdt Doruk er rekening mee dat het heel gemakkelijke dieren zijn. Als de plaatsing toch geen succes is, zoekt AAI naar een andere baas en wordt de hond tijdelijk onderdak gebracht bij een gastgezin; het aantal gastgezinnen in Nederland is echter beperkt. De Duitse organisaties daarentegen beschikken over diverse opvangcentra, maar willen zelf bepalen welke honden zij op hun site zetten.

In een ander hok lagen de negen puppies die pas gevonden waren. De moeder had Doruk niet kunnen vangen, omdat deze te schuw was. Verderop was een dierenarts bezig om een hond met schurft te behandelen door het met een speciale shampoo te wassen. Aan het asiel zijn drie dierenartsen verbonden die naast de medische zorg ook de castraties verrichten; zo kan de vicieuze cirkel van steeds maar nieuwe aanwas honden doorbroken worden.

De middag vloog om; we hadden nog uren kunnen rondkijken. Helemaal vol van alle indrukken reden we naar de stad terug. Het was zo overweldigend, niet omdat de dieren er slecht aan toe waren - ze zagen er redelijk goed verzorgd uit -, maar vanwege het grote aantal. Zoveel geweldige honden die je allemaal graag een fijn baasje toewenst! Wat jammer toch dat er nauwelijks Turken zelf zijn die een hond nemen, laat staan eentje uit het asiel.

Twee weken later waren we weer terug in Istanboel; de vakantie was al weer voorbij. De laatste avond nog gezellig met Doruk en Tuana uit eten geweest, waarbij het belangrijkste onderwerp van gesprek natuurlijk honden was. Petje af voor deze twee jonge vrouwen. Doruk, met haar full-time baan, doet dit als 6 jaar lang; Tuana, moeder van een peuter, helpt sinds een paar jaar mee. Op straat gevonden honden naar het SHKD-asiel brengen (of als er geen plek is, betalen ze desnoods zelf een pension),  honden uitzoeken die voor plaatsing in aanmerking komen (dus een kinder-, katten-, autotest doen), foto’s ervan maken, contacten onderhouden met AAI (lang leve de e-mail!), alle paperassen regelen voor het transport met Turkish Airlines, het vertrek begeleiden, desnoods zelf als begeleider heen en weer vliegen naar Nederland of Duitsland als er geen toeristen zijn, enz. enz. Wat een werk! In Turkije - hun familie en vrienden inbegrepen - kijkt men erg vreemd aan tegen deze inzet voor de straathonden. Alhoewel de meeste Turken niets om honden geven, denken sommigen dat de honden in Europa gebruikt worden voor dierproeven en Doruk en Tuana zijn dan ook verscheidene malen op de luchthaven lastig gevallen.

Hoe lang kunnen zij dit werk volhouden? Doruk vergeleek het met een muis die rondrent in een rad: zo lang het beestje blijft rennen, draait het rad, maar ze gaf toe dat het zwaar was, al hun vrije tijd gaat erin zitten. Een ander slaapt b.v. op zondag lekker uit en gaat barbecuen, maar Doruk en Tuana moesten de volgende dag voor dag en dauw uit de veren om op tijd (06.00 uur!) op het vliegveld te zijn. Die dag zouden er met drie vluchten honden naar Duitsland en Nederland gaan. Het liefst zou Tuana ook nog voorlichting op scholen geven en honden opleiden tot therapiehond zoals dat in de Verenigde Staten gebeurt, waar honden in o.a. ziekenhuizen en bejaardentehuizen worden ingezet.

Vanaf half 11 konden wij inchecken voor onze terugreis naar Nederland. Net nadat we zelf aankwamen, zagen we het busje van het asiel waarin 9 honden zaten die met een Turkse meneer en ons zouden meereizen. Tuana stond ons al op te wachten, in haar armen een kleine zwart-witte hond, gisteravond na ons etentje voor de deur van haar flatgebouw gevonden. Ze had er nog een hele tijd mee rondgelopen in de hoop dat de eigenaar zou opduiken, maar tevergeefs.

“O, daar heb je de uil” zei Doruk, de bijnaam van een oudere man van de luchtvaartmaatschappij die vaak erg moeilijk deed, maar kijk, bij de incheckbalie zat een vrouw die hen wel goed gezind was. Eerst werd onze bagage gewogen en vervolgens de honden, zodat het overgewicht bepaald kon worden. Gelukkig waren het niet allemaal zulke zwaargewichten zoals Jerry, een grote Anatolische herder, die met bench inbegrepen zo’n 60 kilo woog. Doruk en Tuana voorzagen alle reiskennels van een sticker met de namen van de honden en maakten de deurtjes nog eens goed vast met een extra sluiting. De honden, al helemaal slaperig van hun reispilletje, waren klaar voor de grote reis!

Dag Doruk, dag Tuana, jullie zijn fantastisch; we hopen jullie zeker terug te zien!

Zo sta je nog in het zonnige Istanboel en zo sta je weer op Schiphol. Eens informeren bij de afdeling afwijkende bagage of de honden al in aantocht waren. Uiteindelijk kwamen ze zelfs eerder dan onze eigen bagage! Zonder problemen passeerden we de douane. Achter de schuifdeuren wachtten de vrijwilligers van AAI ons op om de karretjes met de honden over te nemen. Bij het meeting point stonden alle nieuwe baasjes opgewonden naar hun viervoeter uit te kijken. Zou hij in die kooi zitten of was het de hond in die kooi? Fototoestellen en video-camera’s in de aanslag om de eerste schreden van HUN Turkse hond op Nederlandse bodem vast te leggen. Wat een geweldig gezicht om al deze mensen blij en ontroerd te zien kennismaken met hun nieuwe huisgenoot! Voldaan over dit bijzondere einde van onze vakantie togen we huiswaarts, terug naar onze eigen Spaanse kanjer!

Zoekt u ook een hond en hoeft het niet per se een rashond met stamboom te zijn? Denkt u dan eens aan een van die talloze wereldhonden die dolgraag een wereldbaas zouden willen hebben!

Petra Poorter & Frank Bouwens

www.secondhanddog.com