Persoonlijk verslag van een werk-vakantie in Göcek, Turkije
Maandag, 12 juli 2004
Aankomst in Dalaman om 17:45 uur. Er is een kamer voor mij geboekt in
het Olive Garden Apart Hotel. Hier ontmoet ik Martina uit München, ook
een vrijwilligster.
Dinsdag, 13 juli 2004
Ontbijt
om 08:30 uur. De Duitse Sina Karadag, welke al 18 jaar in Turkije leeft
en de contactpersoon voor het buitenland en het hart van de organisatie
is haalt ons op. Aanwezig is ook haar moeder, welke voor een aantal
maanden in Göcek verblijft. Wij rijden naar Fethiye, een druk
vakantieplaatsje 30 km verderop om een hond – welke in een pension is
ondergebracht – te fotograferen voor de website.
Terug in Göcek gaan naar het nieuwe magazijn van de vereniging: een
ruimte, welke ze gratis van de gemeente gekregen hebben. Daar worden op
dit moment stellingen geplaatst om wat orde in de spullen te krijgen.
Daarna naar het hondenasiel, wat vlakbij het centrum van Göcek ligt,
boven in het bos: een aantal nieuwe honden – waaronder 5 puppies –
moeten ontwormd worden. Wij maken ook een foto van elke hond voor de
website. Dit valt vooral bij de puppies niet mee, die allemaal op elkaar
lijken en na de pilletjes die ze moesten slikken helemaal geen zin meer
hebben in een fotosessie…
Later op de middag weer naar het magazijn, waar de mannen intussen klaar
zijn met de stellingen. Nu worden alle dozen met medicamenten, dekens en
overige spullen uitgepakt, gesorteerd en in de vakken gelegd. Veel
medicamenten zijn gesponsord en in vreemde talen (bijv. Nederlands). De
gebruiksaanwijzing moet vertaald worden. De deken worden gesorteerd
(wollen dekens, handdoeken etc.) en in dozen gedaan. Transportboxen
worden in elkaar gezet. De ruimte heeft intussen een temperatuur van 38
C en het zweet loopt overal…
Wij zijn klaar en dan komt plotseling een oproep binnen: er ligt een
hond op sterven. Het is vlakbij. Een klein wit hondje ligt inderdaad
zwaar ademend op de grond. Hij is oud en de familie waar hij leefde,
hebben hem zo te zien niet altijd even goed verzorgd. Ze weten dus ook
niet wat hij heeft. In zulke gevallen gaat hier niemand zelf naar de
dierenarts, maar roept de vereniging. Gülden en Sina besluiten, om de
hond naar de dierenarts in Fethiye te brengen. 35 minuten rijden.
De dierenarts heeft zijn praktijk achter een dierenwinkel. Zijn
behandelingsruimte is tegelijk ook wachtkamer en kantoor. Aan de muren
hangen mooie posters van gelukkige pups en prachtige herdershonden. De
hond heeft een erg opgeblazen buik. Gezien zijn conditie en leeftijd
wordt besloten om hem in te laten slapen. De hond wordt later in een
vuilniszak gedaan en naar de familie terug gebracht. Misschien begraven
ze hem, misschien gaat hij in de vuilnisbak…
Daarna gaan wij met de moeder van Sina nog naar de quarantaine ruimte,
vlak bij ons hotel. Daar verblijven momenteel twee jonge hondjes met
diaree. Ze gaan pas naar het asiel als ze weer gezond zijn. De hondjes
krijgen twee keer per dag eten met medicamenten en worden uitgelaten.
Dat doen wij nu zolang wij hier zijn. Het zijn jonge hondjes, blij, dat
ze even naar buiten kunnen.
Het is intussen half acht. Wij gaan terug naar het hotel: douchen!!
Later op de avond maken wij kennis met twee Engelse dierenartsen: Sarah
en Nicky. Beiden zijn werkzaam aan de The University of Bristol, School
of Veterinary Science. Zij zijn naar Turkije gekomen voor het castreren
van katten. Hun kosten worden voor een deel gesponsord door enkele
medische bedrijven in Engeland (als tegenprestatie zullen zij een
artikel schrijven voor een veterinair wetenschappelijk blad en enkele
voordrachten doen). Zij komen van Marmaris, waar ze al twee dagen in een
groot kattenasiel sterilisaties doorgevoerd hebben.
0:10 uur: Welterusten!
Woensdag, 14 juli 2004
In
de ochtend eerst de twee hondjes in de quarantaine ruimte verzorgen en
uitlaten. Ontbijt en daarna naar de ‘operatieruimte’. Enkele Duitse en
Turkse vrouwen (dierenhulp is schijnbaar iets vrouwelijks?) zijn er al
om te helpen: zij halen katten van de diverse bekende plaatsen (hotels,
restaurants, parkeerplaatsen enz.). Uiteindelijk zullen vandaag 12
katten gecastreerd worden. Een normale sterilisatie van een kater duurt
40 sec. Van een kat iets langer. Maar een aantal katten zijn zwanger (de
baby’s worden ‘verwijderd’) of hebben kleinere ontstekingen. Deze
operaties duren wat langer. De katten worden meteen getatoeëerd: een “S”
voor Sarah en een “N” voor Nicky. Een kat met maar één testikel krijgt
twee vraagtekens in de oren getatoeëerd-) Martina, de Duitse
vrijwilligsters, doet de tatoeëringen (wij herkennen de katten dagen
later nog aan de groene oren-)). Wij helpen de twee dierenartsen om
katten uit de hal naar de operatiekamer brengen, operatiegereedschap
aanreiken (gelukkig ben ik een trouwe ER-kijker…), schoonmaken, katten
terug in de boxen, de boxen labelen enz. enz. In de late namiddag zijn
alle katten voor vandaag geholpen en staan nu en de hal. Later op de
avond zullen de katertjes al naar hun verblijfplaatsen teruggebracht
worden.
Donderdag, 15 juli 2004
Om
half acht eerst naar Peppie en Kokkie – zo noem ik de twee hondjes
voortaan maar. Naar een wederom lekker Turks ontbijt staan gereed: in
totaal worden vandaag 15 katten geholpen. Gisteren verliep alles
vlekkeloos: de katten worden uit hun kooi gehaald en in een speciale
kooi gezet. Daar krijgen ze dan eerst de narcose spuit. Maar vandaag
zijn enkele katten helemaal door het dolle heen.. De hele operatiekamer
wordt een paar keer overhoop gehaald, katten vliegen de muren op, eentje
heeft mij zelf gebeten in haar angst. We hebben de vangstok moeten
gebruiken. Dit is natuurlijk erg sneu, want de katten zijn gewoon
doodsbang. Maar uiteindelijk zijn ook deze katten geholpen en kunnen
later weer veilig de straat op.
In de namiddag gaan wij met z’n allen naar het asiel, om Sarah en Nicky
een indruk te geven. Tevens bewonderen wij de nieuwste aanwinst van het
asiel: een eigen WC! Vanuit het asiel rijden wij naar het huis van Sinas
moeder: Martina, de Duitse vrijwilligster, heeft zich over een hondje
met een gebroken been ontfermd. Dit hondje werd niet goed verzorgd door
de Turkse familie waar het verbleef en is daarom meegenomen naar Sinas
moeder. Dit is vaak een probleem: er is gewoon niemand die zich naar een
operatie om een hond of kat kan bekommeren. Daarom moet er ook vaak van
een (simpele) operatie worden afgezien, omdat de beesten niet goed
kunnen genezen. Hier in Nederland geen probleem, in Turkije een reden om
een dier dan maar een spuit te geven.
Vrijdag, 16 juli 2004
Vandaag
staat het desinfecteren, schoonmaken en opruimen van honden- en
kattenboxen op het programma. De komende dagen gaan een aantal honden en
katten met toeristen mee naar Duitsland. Hiervoor worden alvast de boxen
klaargezet en een halsband uitgezocht. De inentingsboekjes zijn al
klaar, tevens de briefjes voor onderweg.
Zaterdag, 17 juli 2004
Om half negen word ik opgehaald in het hotel. Ik neem een kat en een
hond mee naar Duitsland. De kat gaat mee in de passagierruimte (onder de
6 kg mag als ‘handbagage’). Sina regelt het papierwerk met de Turkse
douane. Ik heb er verder geen omkijken naar. Hoewel ik voor het geval
van nood een pilletje heb gekregen, ligt de kat rustig te slapen tijdens
de vlucht. Bij aankomst in Düsseldorf staat de hond al klaar bij het ‘Sondergepäck’.
De nieuwe eigenaren van beide dieren wachten al vol spanning buiten. Een
van hun heeft zelfs chocolade meegenomen als bedankje.
In Duitsland regent het…
Afsluitend:
Het dierenasiel in Göcek is naar mijn mening een positief voorbeeld van
buitenlandse dierenhulp: er worden niet alleen honden naar Duitsland of
Nederland gestuurd maar er wordt ook lokaal veel gedaan: er zijn bijna
geen zwerfhonden meer in Göcek, veel katten zijn gesteriliseerd. Het
asiel heeft een vaste medewerker welke overdag aanwezig is. Het asiel
ziet er verzorgd uit, de honden hebben een grote plaats met veel bomen,
waar ze overdag kunnen lopen, er is zelfs een klein zwembad voor ze.
*Opmerking: Hierbij wil ik
vermelden dat alle kosten - vlucht en verblijfskosten (incl. hotel) -
door mij zelf betaald zijn en niet door de vereniging.
Links:
Dierenasiel Goecek
Kattenopvang Marmaris