In een land, waar een groot deel van de bevolking in armoede leeft, hebben dieren vaak niet de status zoals wij dit zouden willen zien. Zij zijn er om te werken: om het huis te bewaken, de schapen te hoeden of te helpen bij de jacht. Het houden van honden aan de ketting is een normale zaak, het castreren van huisdieren niet gebruikelijk.

Hoewel Hongarije een dierenbeschermingswet kent, is het lot van de zwerfhonden ronduit triest. Loslopende honden worden door de gemeentelijke hondenvanger van straat gehaald. Hij ontvangt een vergoeding voor de eerste twee weken, daarna gaan de honden naar het asiel. Vroeger was het gebruikelijk dat de honden daarna verkocht werden - aan laboratoria of particulieren, voor welke doeleinden dan ook. Of ze werden afgemaakt - op welke manier dan ook. Deze praktijken schijnen nog steeds aan de orde te zijn.

De asielen ontvangen weinig of geen ondersteuning van de gemeentes. 400 honden in
voormalige varkenstallen - gefinancierd met donaties uit het buitenland is geen uitzondering. Er is niet  voldoende geld om regelmatig eten voor de honden te kopen of de dierenarts te betalen. Het minderwaardige voer (gekookte etensresten met brood en botten) en het te veel aan honden lijdt regelmatig tot vechtpartijen. Omdat de asielen geen geld hebben voor een 'eigen' dierenarts, is de gezondheidstoestand van de honden miserabel. 90% van de asielhonden zijn vaak ondervoed.

Veel dierenverenigingen uit het buitenland (voornamelijk Oostenrijk en Duitsland) steunen asielen in Hongarije d.m.v. financiële donaties, ondersteuning bij sterilisaties, herplaatsen van honden etc. Een bezoek in zo'n asiel is geen pretje. De triestheid en de ellende van deze dieren vervolgen je nog vele nachten. En toch zijn er steeds weer mensen, die willen helpen en het ook daadwerkelijk doen. Zoals Claudia, van de vereniging TSV Neuss. Zij en nog twee vrouwen reden in vier dagen 3000 km om het leven van tenminste een paar honden te redden. Lees hieronder haar verhaal:
 

januari 2004

"Hoi - ik heb maar 1 uur geslapen en ik zal mijn best doen om enigszins iets fatsoenlijks op papier te zetten. De foto’s heb ik naar Ernst gestuurd, ze zijn te groot om ze naar jullie te sturen.

Ik schrijf gewoon maar op mijn manier - maar waar moet ik beginnen????

Ik zit hier voor de pc, lekker warm maar behoorlijk vermoeid na een non-stop rit naar Hongarije. Er is zo veel wat ik wil opschrijven: verhalen hoe alles begon, trieste verhalen, verhalen die ons moed geven om door te gaan. Hoe alles begon in Oost Europa en over de beste mailinglist met zoveel fantastische mensen.

Maar ja, het gaat hier om het asiel in Pac, waar wij zijn geweest - een asiel zoals ze eigenlijk overal te vinden zijn in Oost-Europa. In deze asielen werken superarme mensen, die zelf geen hemd aan het lijf hebben. Mensen die helemaal alleen zijn met al die ellende, hulpeloos. Er is bijna geen medische verzorging.

Maar er zijn mensen die proberen om te helpen. Een van hen is Marianne Wiethoff van de vereniging Franz van Assisi Hongarije. Sinds vele jaren bestaat haar leven en dat van haar man uit hulp aan de dieren in Hongarije. Familie Wiethoff heeft in Hongarije een klein huisje. Afwisselend woont iemand van hen daar en verzorgt de dieren. In de tussentijd probeert de andere in Duitsland voor de opvanghonden een fijn tehuis te vinden.

Mariannes vereniging heeft jaren geleden een asiel aan de Balaton opgericht en later kwam nog het asiel in Pacs erbij. In de tussentijd verzorgt de vereniging vele honderden honden en zit financieel behoorlijk aan de grond.

Marianne vroeg om hulp. In Pacs leven op een krappe ruimte 400 honden - 200 moesten weg… anders zouden ze moeten sterven. Er kwamen enkele reacties op de oproep, maar het is natuurlijk niet zo makkelijk als het klinkt en  voor een enkele persoon is de organisatie met zo’n omvang haast niet te doen. Dus hier was spontane hulp gevraagd. Dit betekende: in de auto stappen, naar Pacs rijden en in overleg met Marianne - die tot maart in Pacs is - daar honden ophalen.

Regina, Beate en ik stapten dus in de auto en reden aan. De bedoeling was eigenlijk om voornamelijk de jonge honden mee te nemen. Niet omdat ze zo leuk en klein zijn en makkelijk geplaatst worden, maar omdat de kleintjes als eerste sterven in de kou. Voor mij was het de eerste keer, dat ik naar een asiel in Hongarije reed. De dierenvereniging Neuss is reeds enkele jaren zeer actief in Hongarije en in Slowakije. De beelden kende ik dus al en het was precies zo en nog veel veel erger, als ik het me had voorgesteld. Eigenlijk ben ik een watje en had gedacht, dat ik daar huilend zou rondrennen, maar huilen kan daar niemand meer. Je denkt alleen nog: “Welke hond moet hier echt weg, wie moet ik meenemen? “ en helaas geldt dit eigenlijk voor alle honden.

Het asiel in Pacs ligt midden in een buurt met volkstuintjes. Ene Elisabeth begon daar ooit met 30 honden. Op gegeven moment kwam Marianne erbij en de vereniging Franz von Asisie heeft daar een asiel opgericht. De 30 honden van toen zijn uitgegroeid tot een aantal van 400. Men heeft in de loop de tijd wel afscheidingen geplaatst, maar in principe heerst hier roedelhouding.

Nee - dit is geen “nette” roedelhouding - hier gaat het om leven en dood. Kun je je voorstellen wat er gebeurt als een groep van 30 tot 50 honden enkele sneden oud brood met vlees krijgen? De etensverzorging is intussen verbeterd - van de lokale bevolking komt ook het een en ander.

Maar omdat het aantal honden drastisch stijgt, is het grote probleem de medische verzorging. De vereniging kan de castraties niet meer betalen - het gaat gewoon niet. Er is ook maar 1 ruimte, waar bijvoorbeeld de teven na de castratie enkele dagen kunnen verblijven. Er is geen beton op de grond. De honden liggen zeiknat in de modder. Dus nu lopen zwangere honden daar in het asiel. Er is gewoon geen geld. Er is nog niet eens geld voor ontwormingskuren of de behandeling van oorontstekingen. Elke keer weer verliezen ze het gevecht om het leven van de zieke en gewonde honden. Dagelijks moet ze toezien, hoe honden, welke hun leven lang alleen maar ellende hebben gekend, doodgaan. De oude en de zeer angstige honden worden door de dominante honden opgejaagd en gebeten - maar hoe moet je zo veel honden van elkaar scheiden?

Toen wij in het asiel waren, werd een herdershond steeds weer door een groep dominante honden aangevallen. De arme hond rende, probeerde zich te verstoppen, uiteindelijk ging hij maar op de grond liggen - hij was aan het einde. Regina en ik zagen dit … OK, dan een paar jonge honden minder (de pups hebben een aparte ren) en de herdershond ging mee in de auto. De hond werd gevangen en hij was echt helemaal op. Hij ligt intussen sinds 14 uur in Regina’s keuken en slaapt gelukszalig :-)

Wij gingen verder op het asielterrein… foto’s maken ging al helemaal niet meer, want oneindig veel honden hingen aan onze broekspijpen. De dieren weten precies wat het betekend als vreemde aardige :-) mensen komen. En ze doen werkelijk alles om mee te mogen. Een kleine oude teef met nog maar 1 levende pup zat helemaal verstopt in de hoek… OK… de overige pups zitten veilig… wij namen ze beide mee. Een klein reutje zat trillend in de modder… meenemen. Een dikke oude teef keek naar ons - zij was al zo lang in het asiel en wist al: het heeft geen zin om naar die mensen toe te gaan, want ze nemen mij toch niet mee. Het heeft wel zin gehad om zo te kijken… inpakken. Een kleine dunne tekkeldame verstopte zich … ook zij ging mee in de auto. Toen zagen wij een beige hond met een blinde ook - zij was zo bang dat zij helemaal in de modder kroop. Inpakken. Onze auto was tot de nok toe vol.

Wij zijn maar met een paar mensen. Wij hebben in Duitsland geen asiel, wij hebben bijna geen mogelijkheden om de honden onder te brengen. Daar zitten zo ontzettend veel fantastische geniale grote honden - maar waar naartoe? Voor de kleine leuke hondjes vind je altijd wel iets… maar waarheen met de grote honden, de oude honden, en de gehandicapte honden?

Een lieve oudere hond liep daar - hij keek kort naar mij. Ik zag zijn poot, een teen moet dringend geamputeerd worden. In zijn ogen las ik: Zorg je niet om mij. Ik ben hier al zo lang met de pijn… ik ga nog wel door. Een zwangere kleine teef liep zielig tussen al de andere honden - waar moet ze met deze temperaturen in de komende dagen haar baby’s krijgen? De pups zullen doodgaan.

Nu zullen sommigen zeggen: wat zijn dat voor dierenbeschermers? Waarom zit daar een zwangere hond? Eenvoudig omdat ze A: al zwanger naar het asiel kwam en B: de vereniging gewoonweg geen geld heeft. En de dierenarts doet ook niet veel meer gezien de hoge stapel onbetaalde rekeningen.

De grote hond, welke als eerste aan mij hing, vol liefde en met maar een wens in haar ogen: neem me mee. Wij moesten hem achterlaten. Of in de puppy ren: het kleine magere reutje - alleen maar botten. In zijn ogen zag ik alleen maar angst. Met een beetje geduld en liefde zou hij een gelukkige grote hond kunnen worden - maar hij kan gewoonweg niet meer...

Of de hond, zo fragiel als een klein reetje…… langzaam en vol vertrouwen kwam ze naar ons toe. Ze hoorde onze stemmen en stond kwispelend voor ons. Haar ogen waren zeer, zeer groot, stralend blauw - zij was blind. Zij is pas 8 maanden oud.

Nu moet ik toch huilen. Niet, omdat er zo veel arme dieren zijn. Ik moet huilen omdat ik zo weinig kan doen en toch zo veel zou willen doen. Maar ik kan gewoon niet. Regina ook niet - maar zij zal binnenkort weer in de auto stappen. Wij zullen proberen om toch nog de een of andere hond ergens onder te brengen. Het probleem is gewoon, dat er te weinig mensen zijn, die zulke echt arme honden opnemen! Dit zijn honden, die gewoon uit de grootste shit komen. Ze hebben wormen (en? een wormkuur maken) en vaak vlooien. Je kunt je haast geen voorstelling maken hoe deze dieren leven. Het is daar ijskoud. En in Oost Europa zijn er veel van zulke asielen.

Als hier iemand een hond opvangt, wil hij van tevoren een foto hebben - de mensen daar hebben geen digitale camera en ook geen pc. En in de auto zetten en zelf naar het asiel rijden - dat doen er maar een paar.

Dierenbescherming in Oost Europa staat nog aan het begin. Ze hebben daarom iedereen van ons nodig. Vele van ons willen helpen - dus laat ons dan maar beginnen. Marianne is nu in Pacs. Zij zal tot maart blijven. Zij is min of meer alleen daar. De ETN zou ons eventueel in maart een auto ter beschikking stellen. Een droom! Maar waar naartoe met 50 honden? Ach, op de een of andere manier gaat ons dit lukken.

Ik heb het nu ook even helemaal gezien… Regina en ik hebben een paar echt arme honden meegenomen… dit gaat je niet in je koude kleren zitten maar daarmee help ik ook geen hond."