"Hallo, ik
ben Pascha" staat op het bordje wat aan de tralies van het hok
hangt. In het hok zit een zwarte hond met grijze snoet. Rustig zit
hij daar, kijkt naar mij. Hij houdt zijn kop scheef en ik heb het
gevoel, als of hij mij zowat taxeert. Resignerend, afwachtend... zo
lijkt het.
Als
ik de tekst op het boordje lees, snap ik het. Pascha is 8 ½ jaar
oud. 8 jaar al zit hij hier in het asiel. Als jong hondje, nog maar
enkele maanden oud, is van hem afstand gedaan omdat hij gebeten zou
hebben. Hier in het asiel heeft hij nog nooit iemand gebeten. Af en
toe gromt en bromt hij een beetje, maar dat doen de meeste mensen
die ik ken ook.
Pascha heeft
een vriendin, die komt regelmatig naar het asiel om met hem te
wandelen, hem te borstelen en te knuffelen. De hele middag lopen ze
door het bos. Elke zondag. Pascha wacht altijd op de zondag. Behalve
zijn vriendin en het personeel in het asiel heeft nog nooit iemand
naar hem gevraagd. En daarom wacht hij elke week op de zondag.
Zondag: Pascha en zijn vriendin gaan wandelen. Zoals elke zondag....
hij krijgt zijn knuffels en ook iets lekkers.
Maandag: Pascha
is moe, hij laat ook wat van zijn brokken staan. Koorts heeft hij
niet en verder lijkt er ook niets aan de hand.
Dinsdag: Pascha
eet niet meer, ligt op de grond, zijn lichaamstemperatuur daalt...
Hij wordt naar de dierenarts gebracht. De hartslag is heel zwak. De
foto’s laten de uitslag zien: Pascha heeft een kwaadaardige tumor
aan zijn hart. De tumor is opengegaan, er is niets meer aan te doen.
Pascha sterft in de armen van de mensen, die elke dag voor hem
gezorgd hebben.
Terug blijven
zijn halsband, verdriet en veel tranen... en een rode roos in zijn
hok van zijn vriendin. Het lijkt alsof hij heeft gewacht, om nog
van de laatste zondag te kunnen genieten.
En dan komt
steeds weer de vraag bij mij naar boven: waarom heeft hij nooit de
kans gekregen om te bewijzen, wat voor een fijne hond hij was? Heeft
hij niet ook een recht gehad op een eigen familie? Waarom heeft
niemand hem die kans gegeven?
Voor Pascha is
het te laat, maar er wachten nog veel Pascha's in de asielen. Waarom
moet het altijd de kleine aandoenlijke jonge hond zijn? En waarom is
het zo vanzelfsprekend en geaccepteerd om zich een pup bij een
fokker te halen? Waarom zijn er zo weinig mensen, die ook aan de
vele honden denken die vergeten zijn en hun leven in het asiel
moeten slijten en die jaar voor jaar wachten op een nieuwe kans,
verdrietig, eenzaam maar altijd nog met een vonkje hoop... tot dit
vonkje dan ook sterft.
In Memoriam:
Vaarwel oude
vriend, Wij zullen je niet vergeten en altijd met onze gedachten bij
je zijn. Wij missen jou en wij hopen, dat jouw lot sommige mensen
wakker maakt en jouw hondenvrienden die in de asielen nog steeds
wachten misschien een kans geeft.
Rex - Tobi - Sissko - Tom - Susi
Bron: Johann Rechthaler,
dierenasiel Höchstädt
